ACTION CONTRE LA PROPAGANDE TURQUE

Een niet verwelkomt Turkse vertegenwoordiger...

Op woensdag 16 februari 2005, nam plaats bij de Katholieke Universiteit van Louvain-la-Neuve een bespreking voor het toetreden van Turkije in de Europese Unie die door de Leerstoel Glaverbel was georganiseerd.

De spreker was de Heer Kemal Dervish, vroegere Minister van Financiën en lid van het Turkse Parlement.

"België en de Christenheid" beschouwde een dergelijke bespreking als geestengekonkelfoes.

Onze vereniging vroeg dus om aan de bijstand van deze bespreking de Armeense genocide, de moordpartij van de Syriake christenen en Chaldeeërs evenals de bloedige bezetting van Cyprus te komen herhalen.

Binnen het talrijke publiek waren er ook een twintigtal verdedigers van echt Europa aanwezig.

Nauwelijks ten einde van het indienen van het curriculum van de Turkse voordrachtgever nam de Heer Alain Escada, president van "België en de Christenheid" het woord om te eisen dat alvorens te spreken deze voordrachtgever ermee zou instemmen om een minuut stilte in geheugen van de christelijke slachtoffers van de genocide te eerbiedigen die door de Turkse Staat worden gepleegd, wat onverwacht talrijk applaus van het publiek veroorzaakte.

Rekeninghoudend van de reactie van het publiek, vond zich de Heer Kemal Dervish, handige politieke persoon die in de beste scholen van Engeland wordt opgeleid, verplicht om zich bij deze minuut stilte aan te sluiten, verklarend dat hij het in geheugen van alle slachtoffers van alle genocide van de twintigste eeuw eerbiedigde.

Ter gelijke tijd in de universitaire aula, waren agenten van de Staatsveiligheid en politieagenten van hun vest kogelvanger bekleed (echt waar !) langs alle traveeën verdeelt, die een bijzonder zware atmosfeer creëren, wat natuurlijk een methode was om de tegenstanders van de Turkse toetreding af te raden om zich vrij uit te spreken.

Dat heeft geenszins Alain Escada verhinderd om regelmatig het woord te nemen om de vroegere Turkse minister te onderbreken en hem de tegenstrijdigheid te brengen.

Proberend om de Turkse voordrachtgever te hulp te komen, gaf de debat leider (een vrijonderzoek leraar!) het woord aan een dame aan de oostelijke gelaatsuitdrukking die zijn vinger ophief. Aanvullende onhandigheid want de dame in kwestie een christelijke Syriaak was die met ons gekomen was om getuig te zijn van de vervolgingen die de christenen in Turkije ondergaan...

Het is dus met verlegenheid dat voortijdig het eind aan het debat werd gezet om niet langer de eerbare Turkse vertegenwoordiger te belemmeren die zich niet wachtte om zich tot iets anders te richten dan aan een gedwee en indolent publiek.